Wprowadzenie. Tradycyjne metody przetwarzania ryżu zachowują korzystne właściwości, które są tracone podczas konwencjonalnego mielenia, co potencjalnie czyni go potencjalnym surowcem do trzymywania bioplastików. W niniejszym badaniu porównano właściwości fizykochemiczne tradycyjnego ryżu obrabianego ręcznie (THR) i ryżu konwencjonalnie mielonego (CMR). Ryż odmiany Poongar przetworzono tradycyjnymi metodami ręcznego tłuczenia i mielenia konwencjonalnego. Kompleksowa analiza obejmowała właściwości fizyczne (wymiary, gęstość, właściwości cierne, właściwości kulinarne), skład chemiczny (amyloza, amylopektyna, zawartość wilgoci), właściwości funkcjonalne (zdolność absorpcji wody, wskaźnik rozpuszczalności, zdolność hydratacji, zdolność pęcznienia) oraz zawartość mikroskładników (żelazo, cynk, wapń, fosfor).
Wyniki i wnioski. THR wykazał znacząco lepsze właściwości, w tym wyższą zawartość amylozy (28,64 ± 0,92 % w porównaniu z 24,35 ± 0,84 %), zwiększoną zdolność absorpcji wody (2,48 ± 0,11 g/g w porównaniu z 2,18 ± 0,09 g/g), większą siłę pęcznienia (9,32 ± 0,42 g/g w porównaniu z 8,24 ± 0,35 g/g) i znacznie wyższy poziom mikroskładników odżywczych. THR wykazał również lepszą integralność ziarna z  niższym wskaźnikiem złamania (3,82 ± 0,42 % w porównaniu z 8,67 ± 0,95 %) i wyższą porowatość (60,54 ± 1,85 % w porównaniu z 54,93 ± 1,62 %). Tradycyjne, ręczne tłuczenie ryżu pozwala zachować korzystne właściwości ryżu, w szczególności wyższą zawartość amylozy i lepsze właściwości funkcjonalne, które ułatwiają tworzenie filmu.